WALENTYNKI ŚWIRA

 
Czternastego lutego jestem jak Adaś Miauczyński. Oczywiście mniej wysublimowany bo nie jestem zdziwaczałym nauczycielem, tylko zmęczonym robotnikiem, ale w pewnym sensie również sfrustrowanym inteligentem. Bo niestety te wszystkie książki namieszały mi w głowie i słychać tam teraz tylko monolog. Poczucie wyższości wiedzie mnie do alienacji.

Poza tym że był niedocenionym przez świat poetą - który z tego powodu nawet porzucił pisanie - świr Miauczyński marzył również o wielkiej miłości. Tyle że miała to być miłość idealna, a ze znalezieniem takiej zawsze jest problem. I rodzi się z tego poczucie wielkiej frustracji, bo człowiek byłby wielki gdyby tylko warunki mu na to pozwoliły. I kochałby gdyby miał kogo.

Świr nie ma już czasu ani miejsca na kobietę życia - wypełniają je rytuały zagłuszające egzystencjalne lęki. Nostalgia i  marzenia które przekreślasz to chyba znak, że już się starzejesz. Zawsze jest co powspominać, choć gdy słuchasz takich opowieści wydają się żałosne. Bo nie wiadomo co dokładnie ci się przydarzyło, a co tylko przyśniło.

Przeszłość jest miejscem bezpiecznym, a przyszłość niekoniecznie. Choć gdybyś był szczery przyznałbyś, że ten szczeniacki głód doświadczeń to była desperacja. Wydawało ci się że musisz doświadczać i doświadczać, bo jeśli nie doświadczysz wystarczająco dużo to zginiesz. A potem życie staje się wypełnione absurdalnym kieratem, a ty zamykasz się we własnych schematach.

Nazywają to strefą komfortu, choć z komfortem nie ma to wiele wspólnego. To raczej kwestia bezpieczeństwa. Chcesz kontrolować i przewidywać rzeczywistość, nie wierząc już w coś istotnie "nowego". Kiedy brakowało ci jeszcze gotowych odpowiedzi mogłeś bardziej angażować uwagę i emocje. Potem zbudowałeś fundament pamięci i porównujesz z nim wszystko.

A jak można porównać dziką namiętność z chłodną kalkulacją której musimy się podporządkować? To nie scenariusze zaczerpnięte z tandetnego kina tylko rutyna i konieczność wyznaczają ramy naszej przestrzeni. Miłość nie zawsze zwycięża, nie jest absolutna, a tym bardziej nie jest idealna. Boimy się odpowiedzialności, kompromisów, a czasami też ryzykownej bliskości.

Szukamy "lepszego modelu", bo tak naprawdę najbardziej kochamy samych siebie... Choć może w słowie MIŁOŚĆ jest coś magicznego. Podobno nawet stara nie rdzewieje. Więc czasami myślę, że nic lepszego nie przytrafiło mi się w życiu. Choć była zwierzęca, zwariowana, pijana i efemeryczna. Ulotniła się z życia pozostawiając tylko swój szampański zapach.

Lecz czy można ją kontrolować? Panować nad nią? I skąd w ogóle wiadomo kiedy jest prawdziwa? Chyba nie ma innej prawdy niż ta wyryta gdzieś w sercu. Chyba że jesteś tym szczęśliwcem który kocha aż do śmierci. Choć to już ponoć nie hormonalne szaleństwo tylko akceptacja całego spektrum osobistych nonsensów i przywiązanie do ich nosiciela.

Ale na ten temat to już niech się wypowie jakiś dziadek czy babcia. Byle nie moi rodzice bo choć żyją ze sobą pod jednym dachem lubią się jak pies z kotem. Dzisiaj mamy tak zwane walentynki czyli wszędzie serduszka i jakieś romantyczne historie. Ale na szczęście jutro jest dzień singla czyli będzie można sobie odbić. Ponoć bycie "samemu" nie jest takie złe jeśli wiesz co ze sobą zrobić.

Kobiety mają swoje zalety - dupy, cycki, poczucie humoru i inteligencję - lecz co czwarty dorosły mężczyzna woli trzepać kapucyna niż aktywnie poszukiwać partnerki. W dużych miastach to już jedna trzecia. Czasem uda im się coś bzyknąć po jakiejś imprezie i to im wystarcza. Bo niestety miłość jest zbyt skomplikowana, a nowym imperatywem staje się samorealizacja.

Masz robić karierę, albo przynajmniej brać nadgodziny. Musisz czasem odpocząć. Jeśli masz jakieś hobby to tym bardziej nie masz czasu, nie mówiąc już o dramacie nierozumianego twórcy. Poza tym masz alkohol i inne używki... Do tego internet i telewizję. Więc zasadniczo ciągle jesteś zbyt zajęty. Zdaniem wielu moralistów tylko udajesz szczęśliwego, choć ze szczęściem jest jak z miłością - nigdy nic nie wiadomo. 

KWADRATURA PIŁKI

 
Prezydent Międzynarodowej Federacji Piłkarskiej (FIFA) domaga się przywrócenia Rosji do rozgrywek. Pazerny potomek makaroniarzy Gianni Infantino odwołując się do bankierskich tradycji helweckiej neutralności proponuje piłkarski reset, bo "zakaz nic nie daje, wywołuje tylko więcej frustracji i nienawiści".

Rosyjska młodzież będzie nas nienawidzić, bo nie chcemy grać z nią w piłkę nożną - taki jest mniej więcej tok rozumowania tego alpejskiego cwaniaczka. A raczej tok argumentacji bo chodzi o pieniądze które nigdy nie śmierdzą. Łysy dobrze o tym wie bo szefowanie w światowej pralni brudnych pieniędzy zaczynał od mundialu w Rosji.

Pomimo gigantycznych skandali dopingowych, zajęcia Krymu, awantury w Donbasie i wojny w Syrii, mordów politycznych, ingerencji w amerykańskie wybory i cyberataków wymierzonych w Europę, uznano że Rosja należy do cywilizacji futbolu. W 2018 roku ta krwawa dyktatura mogła pokazać światu, że jest "normalnym krajem".

Podobnie jak Hitler na igrzyskach olimpijskich Putin serdecznie ugościł przybyszów z zagranicy, aby podważyć ich stereotypy. - Wszyscy zakochaliśmy się w Rosji - oznajmił wtedy Infantino. Rok później otrzymał za to serdeczne pierdolenie rosyjski Order Przyjaźni. Za absurdalny turniej szef FIFA zainkasował zaś 840 tysięcy euro.

Jeszcze po rozpoczęciu pełnoskalowej inwazji na Ukrainę w 2022 roku wzbraniał się przed sankcjami. W końcu ugiął się pod presją międzynarodowej opinii publicznej, ale robił wszystko by ochraniać Rosję. Swoją drogą kolejne mistrzostwa w Katarze również budziły polityczne kontrowersje - mówiło się o gigantycznej korupcji działaczy i niewolniczej pracy przy budowie stadionów.

Ale czego się nie robi dla rozrywki rozentuzjomowanej gawiedzi... Ludzie tak bardzo ekscytują się tym strzelaniem bramek, że biorą nawet urlopy żeby to oglądać. Wykorzystują to oczywiście reklamodawcy i sponsorzy, nie mówiąc już o organizatorach lukratywnego widowiska. A tam gdzie są wielkie pieniądze i zbiorowe emocje pojawia się również polityka.

Z tego też powodu Gianni Infantino poczuł się chyba jednym z wielkich tego świata. W grudniu ubiegłego roku wręczył Donaldowi Trumpowi Pokojową Nagrodę FIFA. Nie jest to co prawda "nobel" ale zawsze coś. Swoją drogą Trump został jej pierwszym laureatem, można więc odnieść wrażenie że wymyślono to wątpliwe wyróżnienie specjalnie dla niego.

Piłka nożna stała się narzędziem w rękach światowych mocarstw, a także żyłą złota dla różnych pasożytów. Ale chuj z tym - dla fanatyków futbolu liczy się tylko haratanie gały i plemienne emocje. Poczucie przynależności może wywoływać skrajną identyfikację ze swoją drużyną, co w przypadku porażki obniża aktywność grzbietowej przedniej kory zakrętu obręczy.

Obszar ten zaangażowany jest w kontrolę emocji więc pozornie racjonalni ludzie mogą wpaść w szał gdy ukochana drużyna przegrywa. Analogicznie zwycięstwo może spowodować przesadnie euforyczną aktywację układu nagrody. W obu przypadkach mamy do czynienia z atawistyczną sraczką która osłabia kontrolę poznawczą.

Równowaga między wartościowaniem a kontrolą może zostać zaburzona, co przekładać się może na obsesyjne śledzenie rozgrywek, regularną histerię czy wręcz fizyczną agresję. Mózg kibola funkcjonuje w stanie ekstremalnej aktywacji wywołanej surrealistycznym stresem, czym stymuluje układ limbiczny, a zwłaszcza ciało migdałowate przekładające sportowe obrazy na uczucia lęku i zagrożenia.

Ten sam mechanizm występuje w konfliktach etnicznych, religijnych czy politycznych. Czasami zresztą to jedno i to samo. Słynny argentyński pisarz Jorge Luis Borges oceniał, że popularność piłki nożnej wynika z głupoty polegającej na ślepym poparciu społecznym. Podobne oznaki osłabionej kontroli nad sobą co kibole wykazywali choćby uczestnicy szturmu na Kapitol.

Futbolowe szaleństwo to tylko kolejny objaw naszej stadnej prymitywnej natury generującej takie zjawiska jak nacjonalizm czy religijna supremacja. Dla niektórych zresztą futbol jest religią czy specyficznym kultem. Futbol stał się fikcyjnym uniwersum w którym sama obserwacja rywalizacji przez brzuchatych piwożłopów zastąpiła rzeczywistą sportową aktywność.

To już nawet nie potrzeba przynależności a wręcz transcendencji odwołującej się do mistycznej symboliki ("czegoś większego"), charakterystyczna zresztą dla kultury masowej. Wielkie widowiska medialne wytwarzają własne mity, symbole i ikony, a często też ideologie. Rozrywka staje się świętością. Sacrum i profanum przenika się nawet na Jasnej Górze.

HONEY TRUMP

 
W Stanach Zjednoczonych ciągle śmierdzi afera Epsteina. Presja polityczna i społeczna doprowadziła w końcu do ujawnienia wszystkich dokumentów związanych ze śledztwami. Wcześniej Trump zarzekał się, że sprawa jest nudna i nikogo już nie interesuje, a poza tym Epstein już nie żyje, więc nie ma czego wyjaśniać.

Zbereźnik ten miał popełnić samobójstwo w areszcie, choć to wersja mocno wątpliwa. Pewnego patologa dziwią na przykład dziwne złamania kości spotykane zazwyczaj przy uduszeniu, a nie powieszeniu. Spekuluje się, że na wieść o tym pięknym zbiegu okoliczności dziesiątki wysoko postawionych osób odetchnęły z ulgą.

Trump był już oskarżany o przestępstwa seksualne (łącznie przez 27 kobiet) i utrzymywał bliżej nieokreślone relacje z Epsteinem przez dwie dekady. To oczywiście samo w sobie o niczym nie świadczy, ale padać może cień podejrzenia, zważywszy na  "słabość" Trumpa do pięknych kobiet czy może raczej maniakalny seksoholizm.

Problemy z nieokiełznanym libido miał też inny prezydent USA - tym razem z Partii Demokratycznej - Bill Clinton. Podobnie jak Trump on również latał prywatnym odrzutowcem Epsteina nazywanym "Lolita Expressem" ponieważ zazwyczaj transportował tabuny nastolatek, a wyposażony był w różne dziwne udogodnienia rodem z burdelu...

Jedna z "dziewczynek" Epsteina zeznała, że ten "wypożyczał" ją księciu Andrzejowi z brytyjskiej rodziny królewskiej. Oczywiście książę nie przyznał się do tego, ale na wszelki wypadek zapłacił młodocianej ladacznicy 12 milionów funtów czym zakończył proces cywilny za oceanem. Następnie zrezygnował z używania książęcego tytułu "dla dobra ojczyzny".

Bill Gates - jeden z ojców rewolucji komputerów osobistych, a swego czasu najbogatszy człowiek świata - miał ponoć swego czasu chrapkę na Pokojową Nagrodę Nobla, w czym miała mu pomóc znajomość z Epsteinem. Gdy jednak odmówił wpłaty na "fundusz charytatywny" ten miał szantażować go wiedzą o stosunkach z rosyjskimi dziewczynami i chorobie wenerycznej.

Epstein znał też innego najbogatszego człowieka Elona Muska. Wymieniali maile w których uzależniony od ketaminy wizjoner dopytywał o "najdziksze imprezy". Być może była to tylko ciekawość, lecz raczej wiedział co to za imprezy bo ptaszki ćwierkają, że skłonności Epsteina nie były w środowisku miliarderów żadną tajemnicą. Ale kto bogatemu zabroni?

Z pewnością bliskie relacje biznesowe łączyły Epsteina z inną hajlującą kreaturą Stevem Bannonem. Ideologiczny lider ruchu MAGA miał doradzać Epsteinowi jak odbudować nadszarpnięty po wyroku  wizerunek. Ten zaś wspierał Bannona w kampaniach medialnych promujących Donalda Trumpa. Bannon korzystał z odrzutowca, paryskiej rezydencji i domu w Palm Beach należących do Epsteina.

Z korespondencji wynika że omawiał z tym skurwysynem kwestie geopolityczne takie jak Brexit!!! Z pewnością mamy do czynienia z aferą obyczajową na niespotykaną skalę lecz za tym paskudztwem może kryć się coś więcej... Mówi się o szeroko zakrojonej rosyjskiej operacji wywiadowczej mającej na celu zdobycie kompromatów obarczających amerykańską śmietankę polityczną i biznesową.

W języku służb taką metodę nazywa się miodową pułapką. Jak wiadomo łatwo jest skusić mężczyzn do nieetycznych zachowań gdy w grę wchodzi ostry seks z pięknymi dziewczętami. Jeśli są skrajnie młode nadaje to jeszcze perwersyjnego smaczku, a przede wszystkim jest nielegalne i szczególnie obciążające. Tym lepiej gdy chce się kogoś szantażować.

Pieniądze to pikuś, ale stosunkowo małym kosztem można zdobyć duże wpływy w światowym mocarstwie jakim są Stany Zjednoczone. Wiele żywego "towaru" Epstein sprowadzał z Rosji w czym najprawdopodobniej pomagały mu ludzie związani z rosyjskim aparatem władzy. Handel tym dobrem narodowym to zresztą ruska specjalność - w zamian za amunicję dostarcza się świeży narybek knurowi Kimowi.

Ujawniono maile dotyczące planowanych spotkań Epsteina z Putinem - nie wiadomo czy rzeczywiście się odbyły, ale nazwisko Putina raczej nieprzypadkowo pojawia się w dokumentach przeszło tysiąc razy... Epstein spotykał się z rosyjskimi dyplomatami i urzędnikami, a nawet oferował Siergiejowi Ławrowowi swoje analizy na temat Donalda Trumpa.

Jeśli zaś chodzi o nasz "europejski" grajdołek wiadomo, że z Epsteinem korespondował choćby szef słowackiej dyplomacji Miroslav Lajczak. Miał kilkukrotnie otrzymywać zaproszenie, ale twierdzi jakoby doszło tylko do "wymiany zdań o charakterze formalnym i pustym"... Padały tam takie stwierdzenia jak "dostaniesz dziewczyny" co miało być rzekomo żartem.

GOOD JOB

 W 1970 roku na Uniwersytecie Stanowym Kent żołnierze Gwardii Narodowej Ohio zastrzelili czterech bezbronnych studentów protestujących przeciwko eskalacji wojny we Wietnamie - Stany Zjednoczone rozpoczęły wtedy bombardowania baz komunistycznych w Kambodży, co zdestabilizowało ten kraj i wyniosło do władzy Czerwonych Khmerów.

Ale mniejsza o skutki geopolityczne i miliony ofiar tego lewackiego reżimu... W kraju który szczyci się wolnością słowa i tak dalej po prostu odstrzelono kilku pacyfistycznych ćpunów, czy też może kilku przypadkowych przechodniów idących po prostu na zajęcia. Fakt że trwały protesty, ale strzały oddano z odległości 120 metrów do ludzi przemierzających chodnik.

Jedenaście dni później na Jackson State College podobny los spotkał dwóch studiujących tam czarnoskórych, zastrzelonych tym razem przez policję. - A u was biją Murzynów - przypominali zawsze Ruscy. Nie bądźmy jednak małostkowi. Czym jest sześcioro ofiar wobec okrucieństwa historii? Nixon nazywał takich egzaltowanych patałachów "nierobami", przeciwstawiając ich "dzielnym chłopcom" walczącym w azjatyckiej dżungli.

Chłopcy byli może i dzielni, ale często ledwo wytrzymywali cały ten heroizm i walili w żyłę. Palili trawę i pili alkohol, dymali małoletnie Wietnamki i masakrowali wioski. A wielu z nich zapadło na zespól stresu pourazowego i do końca życia śniły się im koszmary. Nawet dla największych idealistów szokiem był powrót do kraju gdzie wcale nie witano ich jako bohaterów.

Lata sześćdziesiąte wywróciły świat do góry nogami... Ekologia, prawa obywatelskie, prawa kobiet, prawa mniejszości - to wszystko owoce psychodelicznego fermentu który zburzył dawne schematy myślenia. Pozostawała jeszcze kwestia imperialnego socrealizmu, ale ten wykończył się sam przez swoją niezdolność do adaptacji i reformy. Nastąpił "koniec historii", a raczej chwilowe jej zawieszenie.

Mieliśmy już zmierzać do dobrobytu i powszechnej szczęśliwości po pokonaniu przejściowych problemów: bolesnej transformacji, złodziejskiej prywatyzacji, bezrobocia, inflacji i tak dalej. I już wydawało się, że tak to się będzie toczyć - konsumpcja, cyfryzacja i wolny handel. Ale nastały czasy "nowej polityki" - władzę nad umysłami przejęły algorytmy big techów, farmy ruskich trolli i farbowani antysystemowcy.

To jasne jak słońce, iż miliarderzy nie zamierzają czynić świata bardziej sprawiedliwym, ale mają tyle pieniędzy że mogą każdego do tego przekonać. Dajecie mi miliard dolarów, a niebawem rozpowszechnię dowolną bujdę którą sobie uroję - jestem przecież wielkim artystą niezrozumiałym przez cały świat czy może raczej anonimowym dupkiem łatwym do zastąpienia przez innego kretyna przekonanego o własnej wyjątkowości.

Sęk w tym, żeby ludziom mówić to co chcą usłyszeć, dlatego najlepiej wszystkich ich sprofilować i spreparować indywidualny przekaz. Najłatwiej współczuje się z pełnym żołądkiem, tyle że imigranci nie zabierają miejsc pracy celebrytom czy akademikom. A te ograniczone robole boją się o swoje nędzne etaty, presję płacową, obciążenie infrastruktury socjalnej czy po prostu wzrost przestępczości. Więc nie chcą "obcych" nawet jeśli ekonomiści mówią im, że wciąż potrzeba rąk do najgorszej pracy.

Trumpowi udało się zbić na bezkompromisowej antyimigranckiej retoryce spory kapitał polityczny. Z początkiem swojej drugiej kadencji zaczął proces masowych deportacji. Podwoił liczbę pracowników agencji federalnej ICE (amerykańskiej "straży granicznej") oraz nadał im szczególne kompetencje - normą stało się wchodzenie do domów bez nakazów sądowych, interwencje w szpitalach, szkołach i miejscach kultu religijnego czy nadużywanie przemocy.

Dzięki takim działaniom Stany Zjednoczone opuściło w ubiegłym roku prawie dwa miliony "niepożądanych "ludzi. Oczywiście zaraz podniosło się larum, że to niezgodne z prawami człowieka i tak dalej. W razie czego ICE nie waha się jednak otwierać ognia do własnych obywateli. Nic dziwnego skoro seksowna szefowa tej trumpowskiej bojówki Kristi Noem zastrzeliła własnego psa za to, że zagryzł kurczaki sąsiada.

W sylwestrową noc podobny los spotkał Keitha Portera, którego sąsiad był agentem ICE, po tym jak oddał w powietrze strzały wiwatowe, co w kraju najeżonym bronią palną w pewnych kręgach jest głupkowatą tradycją. Siódmego stycznia zastrzelono poetkę i matkę trojga dzieci Renee Nicole Good która ponoć "użyła pojazdu jako broni" po odwiezieniu swojego sześcioletniego syna do szkoły, choć na nagraniach widać że... zatrzymała samochód obok agentów.

Wybuchły protesty. Ostatnią amerykańską ofiarą siepaczy Trumpa był pielęgniarz szpitala dla weteranów Alex Jeffrey Pretti zabity strzałem w plecy z własnej pukawki po tym jak został obezwładniony - agresywnie nagrywał telefonem komórkowym funkcjonariuszy pastwiących się nad leżącą na ziemi kobietą poczęstowaną gazem. Pechowo i tym razem wszystko się nagrało.

Pretti nie wyciągnął broni, nie wygrażał agentom, a raczej błagał o pomoc. Coś w stylu: ratujcie mnie, oni mnie zabiją. Kristi Noem nazwała wszystkich zabitych przez swoją służbę "terrorystami", sugerując że planowali dokonanie masakry. W kraju gdzie to raczej prawica lubuje się w paradowaniu z giwerami i paramilitarnym błazeństwie argumenty o prewencyjnym odstrzale uzbrojonych osobników wydają się raczej dęte.

Jak widać historia nigdy się nie kończy - ona lubi się powtarzać. Tyle że tym razem chyba zmierza w przeciwnym kierunku. Nie mamy już do czynienia z antykomunizmem, tylko legalnym faszyzmem. - Good job - skomentował incydent w Minneapolis europoseł PiS Dominik Tarczyński. Więc raczej nie będzie otrzeźwienia - zaczyna się gotowanie żaby. Jak mawiają starzy patrioci: ŚMIERĆ WROGOM OJCZYZNY!!!

SANATORIUM MIŁOŚCI

 Przed pierwszą wojną światową Tomasz Mann napisał "Czarodziejską górę". W tym dosyć opasłym dziele stworzył w szwajcarskim uzdrowisku w Davos swego rodzaju mikrokosmos polityczny - w dyskusjach kuracjuszy ścierały się idee liberalizmu i totalitaryzmu.

Obecnie to najwyżej położone miasto w Europie i ośrodek sportów zimowych słynie przede wszystkim z corocznego Światowego Forum Ekonomicznego, gdzie liderzy polityczni i szefowie korporacji zwykle lizali się po jajach. Niestety tegoroczne spotkanie zorganizowane pod hasłem "Duch dialogu" odbywa się w dosyć napiętej atmosferze.

Europa liczyła że będziemy rozmawiać o Ukrainie, poza tym jest też kwestia irańskich szmatogłowych mordujących własnych obywateli. Ale po tym jak Trump przejął kontrolę nad wenezuelską ropą wyskoczył jeszcze z aneksją Grenlandii i zaczęto pieprzyć o tej "bryle lodu".

Jak dotąd nikogo zbytnio nie obchodziła lecz okazało się, że są tam metale ziem rzadkich, surowce krytyczne i przemysłowe, a nawet złoto, platyna, diamenty, ropa i gaz ziemny. No i podobno jej położenie jest niezmiernie ważne dla bezpieczeństwa USA choć od niemal ośmiu dekad kwestię tę reguluje umowa z Danią.

Nawiasem mówiąc Stany Zjednoczone mają tam bazy wojskowe i mogą bez przeszkód rozszerzać swój kontyngent, lecz chyba nie o to do końca chodzi. Rdzenna ludność może ogłosić niepodległość na drodze referendum, lecz woli trzymać się Danii, bo stamtąd pochodzi połowa jej budżetu. Trump obiecuje co prawda pieniądze ale z Amerykanami tubylcy mają nie najlepsze doświadczenia historyczne...

No i podniosło się larum, że to ingerencja w suwerenność Danii i Grenlandii, a każdy Europejczyk musiał rytualnie okazać swoją solidarność z naszymi nordyckimi braćmi. Powróciła też kwestia zrujnowanej Gazy. Przedstawiono absurdalne plany jej odbudowy - futurystyczne wizje z drapaczami chmur, kurortami i luksusami. Palestyńczycy mają pewnie tam robić za kelnerów i sprzątaczki.

Trump jak zwykle postanowił rozwiązać problem po swojemu i zapowiedział powołanie jakiejś tajemniczej "Rady Pokoju" której ma być dożywotnim przewodniczącym. Zaprosił do niej takich pacyfistów jak Władimir Putin, propozycja wydaje się więc groteskowa. Niemniej może przyciągnąć choćby kraje Globalnego Południa. Wpisowe to jedynie miliard dolarów.

Trump nie mówił zbyt wiele o Rosji, za to tradycyjnie skrytykował Europę. Stwierdził że nasza stara Europa "nie zmierza we właściwym kierunku". Chodzi oczywiście o pierworodne grzechy lewicy, czyli migrację, ekologizm, niezbyt innowacyjną gospodarkę i słabość militarną. Może coś w tym jest, choć statystycznie mamy mniej zabójstw i przestępczości z użyciem broni niż za oceanem.

No i amerykańska bezdomność jest bardziej ekstremalna, choć teoretycznie w Europie jest więcej ludzi bezdomnych. Żyją oni jednak na ogół w schroniskach i  noclegowniach, czyli są jakoś zakwaterowani. W Stanach Zjednoczonych kloszardzi koczują na ulicy. Do tego mamy tam potężny kryzys opiodowy.

Amerykańskie zarobki niby są wyższe, lecz mamy tam większe nierówności społeczne, a w Europie mamy szerszy zakres bezpłatnych i dotowanych usług publicznych. System opieki zdrowotnej jest znacznie wydajniejszy dzięki czemu żyjemy dłużej a śmiertelność niemowląt jest mniejsza. Ale chuj z tym skoro u wuja Sama możesz zaczynać jako pucybut a skończyć jako milioner.

Historia nie zna co prawda zbyt wielu takich przypadków, lecz jakże ciekawe są to anegdoty... Nawiasem mówiąc takie historie o nagłym wzbogaceniu się budzą zwykle budzą sporo pytań i kontrowersji. Weźmy takiego Epsteina - ten obrzydliwie bogaty zboczeniec twierdził jakoby zajmował się handlem logarytmicznym, skomplikowanymi operacjami walutowymi i doradztwem finansowym.

Media twierdzą, że choć miał do tego łeb (wiedział na przykład jak unikać podatków) bogacić się mógł dzięki szantażowaniu wpływowych osób i stręczycielstwie nieletnich... Jednym z najbardziej niebezpiecznych zjawisk tych czasów jest budowa oligarchii finansowej, kupowanie przez nią wpływów politycznych i przejmowanie mediów.

Majątek miliarderów rósł w ubiegłym roku trzy razy szybciej niż światowa gospodarka, ale dzięki tym pieniądzom skuteczniej robili biednym ludziom wodę z mózgu. Dziewięć największych platform społecznościowych należy do sześciu osób, podobnie zdominowany jest tradycyjny rynek medialny. Oligarchowie przedstawiają się jako przeciwnicy systemu, choć sami należą do jego elit.

Przeszkadza im jednak poprawność polityczna, regulacje środowiskowe, prawa pracownicze czy podatki. Wolny rynek to eufemizm którym chcą zakryć prawdę o skrajnej nierównowadze, której zwykły konsument medialnej papki przeciwstawić może tylko wybujałe teorie. Zatem okradają nas wewnętrzni zdrajcy, kosmopolityczna sitwa i mniejszości narodowe.

Nadchodzi czas monopolu technologicznego i absolutnej "wolnej amerykanki" informacyjnej - sfabrykowanej przez sztuczną inteligencję rzeczywistości, w której nie będziesz mógł już wierzyć własnym oczom i uszom, a jedynie tresowanym algorytmami intuicjom i emocjom. Mózg szkolony na krzykliwych danych będzie "ćpunem" dopaminowej euforii, oczekującej natychmiastowej i spersonalizowanej gratyfikacji.

A to zakłóci długofalową percepcję, głębię kontekstów i empatię poznawczą. Nie będziemy próbowali zrozumieć innych poglądów sycąc się własnym wycinkiem prawdy dopasowanym przez algorytm do naszych poglądów. Połowa Polaków nie przeczyta w tym roku żadnej książki lecz dowiedzą się wszystkiego z internetu.

- Wszystko jest polityką - pisał Tomasz Mann w "Czarodziejskiej Górze". Nawet całkowita bierność jest wyborem politycznym. Dostrzec można zaskakujące uniwersalne analogie pomiędzy treścią książki a czasami obecnymi. Świat jest znowu spolaryzowany, Europa wciąż się uzdrawia, wdaje się w dyskusje z nowymi radykałami, a izolacja od wojny i nędzy więzi nas w bańce. Tymczasem nadchodzi nieznany zwrot polityczny.

POLITYKA ZAGRANICZNA

 Kolejny tydzień napięcia geopolitycznego - historia dzieje się na naszych oczach. W tym czasie miałem jednak dużo pracy, docierały więc do mnie ledwie strzępki informacyjne. A szkoda bo naprawdę warto uważnie śledzić to co się dzieje, choć do wielu jełopów nawet to nie dociera.

Jeśli akurat nie zajmują się wyrabianiem norm produkcyjnych, sprzedażą gówna czy papierologią, oglądają filmiki jak ktoś poślizgnął się na skórce od banana, mecze i seriale... Jednym słowem kiedy za trzydzieści lat historycy będą toczyli spory oni przyjmą narrację zgodną z linią swojej partii.

Tak się składa że na czele państwa polskiego jak i rządu stoją historycy - Nawrocki i Tusk - więc przekonać się możemy jak różne może być podejście do mechanizmów historii. Tusk ma o wiele większe wpływy w Europie, ale to zdaniem jego oponentów świadczy o zdradzie narodowej...

Bo jak się można tak bezwstydnie dogadywać ponad głowami Polaków? Co innego Nawrocki, ten pogadać może co najwyżej z Meloni - dała mu nawet buzi w policzek. Nie wpłynęło to co prawda na jej poparcie umowy o wolnym handlu z Ameryką Południową - która tak niepokoi polskich rolników - ale z pewnością było bardzo elektryzujące.

O przyjaźni z Orbanem nawet nie będę wspominał, bo rola tego kurdupla sprowadza się do stosowanie europejskiego liberum veto. Asem w rękawie mają być świetne kontakty z Donaldem Trumpem, problem w tym że nie jest on strażnikiem dotychczasowego porządku. Amerykański prezydent zmierza raczej do podziału stref wpływów z Rosją i Chinami.

Gdyby jednak przyjąć perspektywę alternatywnej międzynarodówki to obecny system jest zgniły, więc chwała Trumpowi. Rządzą nami dekadenckie elity zajmujące się abstrakcyjnymi idejkami, podczas gdy ludzie boją się "marksizmu kulturowego", feminizmu, ekologizmu, imigracji i wielokulturowości. Ponadnarodowe struktury rzekomo dybią na naszą tożsamość i suwerenność.

Owszem, elity mają to do siebie, że często się alienują się od "zwykłych ludzi", więc niekiedy zamiast "woli ludu" realizują własne cele. Choć ta prawidłowość jest paliwem populizmu, jest w pewnym sensie stałą cechą wszystkich układów władzy. Urzędnicy i służby zamiast służyć ludowi wolą realizować własne idde fixe, którym podporządkowują wszystkie pomniejsze sprawy.

Nie mówiąc już o tym, że lubią przy okazji napchać sobie kieszenie, czy dosyć swobodnie dysponować publicznym groszem... Ale to już słabość ludzka - okazja czyni złodzieja. Jak mawiał klasyk (celowo nie używam feminatywu, żeby nie obrazić uczuć narodowych) te pieniądze im się po prostu należą, choć ciężko wytłumaczyć to tym którym się nie należą, bo zapierdalają i płacą podatki.

Ale nie brnijmy już w "alternatywną utopię" bo w zasadzie jedynym rozwiązaniem które proponuje jest zastąpienie starych pasożytów nowymi. Niektórzy wróżą w tym kontekście wręcz zwiększenie się wpływów korporacji na nasze życie.  NATO trzeszczy w szwach, po tym jak Trump pokłócił się z Duńczykami i sprzyjającymi im autochtonami o Grenlandię.

Przy okazji okazało się - o czym pamiętali tylko najwytrawniejsi juryści - że odmieniany przez wszystkie przypadki artykuł piąty Paktu Północnoatlantyckiego wcale nie gwarantuje automatyzmu jeśli zostaniemy zaatakowani przez zdziczałych skurwysynów ze Wschodu. Cytując dosłownie: każda ze stron użyje środków które uzna za konieczne...

Ktoś może uznać za stosowne na przykład rozrzucenie ulotek albo przysłanie memicznych już hełmów. Nie jest to więc żadna gwarancja bezpieczeństwa, zwłaszcza gdy na czele największej potęgi militarnej stoi człowiek pokroju Trumpa, a do tego mamy w Pakcie Erdogana i szereg państw o symbolicznych tylko możliwościach militarnych.

Stany Zjednoczone oficjalnie już powracają do tak zwanej doktryny Monroe, czyli uznają półkulę zachodnią za swoją strefę wpływów. Najdobitniejszym wyrazem tego była operacja w Wenezueli. Niektórzy liczyli na zmianę reżimu, ale po rozmowach telefonicznych Trump uznał nową prezydentkę Delcy Rodriguez za "świetną osobę" i zapowiedział "spektakularne partnerstwo".

Fakt że baba wywodzi się z krwawej junty Maduro nie będzie przeszkodą we współpracy...  Najważniejsze że zgodziła się na sprzedaż 50 mln baryłek wenezuelskiej ropy przez USA, a to dopiero początek "współpracy" energetycznej i handlowej. Ameryka już szykuje się do gigantycznych inwestycji w wenezuelski sektor naftowy, bo ponoć ma zagwarantowane tam "całkowite bezpieczeństwo".

W Iranie mieliśmy ostatnio falę masowych demonstracji przeciwko rządom ajatollahów, lecz wydają się one już wygasać pod wpływem brutalnych represji. Zapalnikiem było załamanie się irańskiej waluty lecz do postulatów ekonomicznych dołączano też polityczne czy światopoglądowe. Wielu Irańczyków marzy o demokracji czy choćby świeckim państwie.

Liczba ofiar jest ciężka do oszacowania, ale z pewnością zginęły tysiące ludzi. Pod wpływem arabskich sojuszników (Katar, Oman, Arabia Saudyjska, Egipt), a nawet Izraela, Trump zrezygnował ze zbrojnej interwencji i odpuścił chwiejącemu się reżimowi. Ewentualny wybuch pełnoskalowej wojny w regionie przeraził wszystkich gdyż jego konsekwencje byłyby co najmniej katastrofalne dla gospodarki, a nawet mogły zupełnie zdestabilizować region.

Na Ukrainie natomiast bez zmian czyli regularna rozpierducha... W tym czasie polscy politycy zajmowali się głównie sobą, to znaczy obrzucaniem się błotem. Polska polityka zagraniczna leży i kwiczy bo prezydent nie chce realizować agendy rządowej ale swoją własną, zwłaszcza w zakresie personalnym, bo najważniejsze to obsadzić na stołkach swoich ludzi.

Nawrocki blokuje kluczowe nominacje ambasadorskie - między innymi w USA, Włoszech czy placówkach międzynarodowych przy NATO i Unii Europejskiej. Chodzi o jakieś czterdzieści nominacji.

Przy okazji ten "człowiek znikąd" - na którego głos oddało 10 milionów Polaków bo tak kazał im niewybieralny Kaczyński -  nie chciał podpisać wniosków o awans 136 absolwentów kursów oficerskich, co zwyczajowo było czynnością techniczną. Argumentuje to brakiem zaufania, czystkami kadrowymi i tak dalej, choć ponoć w kwestii służb specjalnych szykuje się jakiś kompromis... Pewnie więc przepchnie gdzieś paru "swoich".

TAUTOLOGIA DOJRZEWANIA

 
Święta i po świętach. Już nawet po Trzech Królach. Za to mamy w końcu śnieg - ku zgryzocie drogowców i kierowców, choć podobno korzystnie z perspektywy ekologicznej. Może też przywoływać wspomnienia z dzieciństwa - na przykład bitwy na śnieżki, choć te były zakazane przez nauczycieli.

Pewien dosyć zasadniczy pan "profesor" w ramach pruskiej dyscypliny wciskał nam śnieg za kołnierz aby oduczyć nas tego niebezpiecznego zwyczaju, który może spowodować wybicie oka zbyt ubitym pociskiem...  W podstawówce odbywało się też tak zwane "mycie" dziewcząt śniegiem.

Polegało to mniej więcej na dopadnięciu jakiejś dziewuchy i możliwie brutalnym - choć nie wiem czy nie jest to zbyt mocne słowo - wysmarowaniu jej facjaty masą śniegową. Ona piszczała, a agresor miał dziki ubaw. Im potencjalna ofiara była urodziwsza tym częściej dochodziło do rytualnego sponiewierania.

Był to wręcz element jakichś absurdalnych zalotów. Sorry, ale dorastałem na wsi... Pojawiały się nawet teorie jakoby niektóre dziewczęta same prowokowały uciążliwą adorację, zbyt często wychodząc na przerwie do toalety, która znajdowała się na podwórku. Nie było tam bieżącej wody, a za to w zimę ciężko było usiąść na zlodowaciałej desce.

Nawiasem mówiąc nie była to deska klozetowa, tylko prawdziwa deska z drewna, w której wycięto otwór na dupę nad suchym dołem. Szkolny kibel był trzykabinową sławojką z dwoma wersjami - kwadrat i kółko - tak żeby chłopcy i dziewczęta mogli załatwiać się komfortowo. W przybytku tym nigdy nie było papieru toaletowego, ogrzewania ani sprzątaczki.

Z tego powodu niektórzy wypróżniając się stosowali metodę "na Małysza" choć były to czasy, gdy nikt w Polsce zbytnio się nie interesował skokami narciarskimi. Polegało to na sraniu bez dotykania zimnej powierzchni pośladkami. Kto wie, może to dlatego latanie na nartach jest dzisiaj naszym sportem narodowym.

Pech był taki że nieraz ciężko było trafić do celu, zwłaszcza jeśli temat był rzadki. Powodowało to dalsze narastanie warstwy gówna - na osranej desce tym bardziej nie można było siadać, więc srano na oślep, starając się trzymać tyłek jak najdalej od dziury. Zdarzało się, że ktoś srał na podłogę, choć nie było to zbyt moralne.

Trzeba było więc uważać żeby nie wdepnąć w jakieś gówno. Niekiedy więc prostszym rozwiązaniem było po prostu iść wysrać się w krzaki. Tragedią były problemy żołądkowe. Z wyżej opisanych względów sanitarnych nie dokonywano wtedy "spłukiwania" głowy małoletnich frajerów w toalecie. 

Pozostawało jednak klasyczne "karczycho", czyli cios z liścia w kark. Wyzwiska, szyderstwa i innego rodzaju gnębienie. Jednym słowem stara jak świat przemoc szkolna, choć kiedyś chyba częściej ją bagatelizowano. Afera robiła się dopiero wtedy gdy ktoś rozkwasił komuś nos. Walka o pozycję w szkolnej hierarchii miała swoją własną dynamikę.

Najgorszy debil mógł być królem, bo najbezpieczniej przyłączyć się do silniejszego. W kupie siła więc nigdy nie należało odstawać od grupy. A jeśli ktoś stawał się pośmiewiskiem to należało się przyłączyć do hejtu i nagonki, chwilowo zabezpieczając się przed staniem się nim samemu. Musimy jednak rozgrzeszyć bachory z powodu nieuniknionej niedojrzałości emocjonalnej.

Dopiero zbieraliśmy doświadczenia społeczne i trenowaliśmy umiejętność przetrwania. Dzisiaj - z powodu smartfonów i manii utrwalania oraz publikowania swoich "wyczynów" na światło dzienne wypływa nieco więcej tych szkolnych "kwiatków". Wtedy zwykle mówi się o zdziczeniu spowodowanym internetem, telewizją, popkulturą i podłożem społecznym.

Z czasem idealizujemy przeszłość i racjonalizujemy to wszystko jako "żarty" i "zabawę". Więc dzisiejsza "rozwydrzona młodzież" pewnie zrobi tak samo. Edukacja wymaga ofiar i poświęceń. Trzeba przyswajać nieformalne zasady, bo te oficjalne to tylko pobożne życzenia. Naucz się panować nad swoją siłą - to trudniejsze jest od pokonania słabości.