MATKA

 
W końcu przychodzi taki czas gdy sobie uświadamiasz, że jedynie co w życiu masz to rodzina. A w niej najważniejsza jest matka. Kobiety mogą odejść, przyjaciele się ciebie wyrzec, ale matka nigdy. Zastanawiasz się jakim cudem, skoro byłeś taki inny od tego jakim chciała cię wychować. Lecz dorastając ty także uczysz ją akceptacji tego kim się stałeś.

I tak nie miałeś wielkiego wyboru - chodziłeś do szkoły, a teraz musisz do pracy. W końcu - bez względu czy założyłeś własne gniazdo - i tak musiałeś odejść. Bo nawet bez własnego gniazda musiałeś znaleźć własny kąt, żeby móc wreszcie być sobą. Odseparować się od nieznośnej dydaktyki doświadczenia przeszłych pokoleń. Coś jednak w tobie z niego zostaje, czegoś się nauczyłeś.

Czego? Chyba kochać. Być uczciwym. I wierzyć w to, że jesteś kimś wyjątkowym, nawet gdy wszyscy inni już przestali. Gdzieś w tobie siedzi małe dziecko i czeka aż ktoś je pogłaszcze po głowie, przytuli i powie że wszystko będzie dobrze. A nie jest? No cóż, bywa różnie... Poza tym nigdy nie wiadomo jak będzie. Wszyscy czegoś od ciebie chcą i stawiają warunki. Matce wystarczy że jesteś.

Lecz nie wystarczy być, bo świat ciebie nie zauważy. Pozostaniesz anonimowym konsumentem ochłapów gdzieś na drabinie społecznej porównującym się z wyższymi i niższymi bytami. Musisz coś zbudować, coś drogiego kupić, obsikać jakieś terytorium i stać się na nim dominującym samcem. Nie możesz płakać, musisz działać. To imperatyw dorosłości.

Teraz masz realizować to wszystko do czego przygotowywały cię zabawy dzieciństwa. Byłeś żołnierzem, policjantem, astronautą, strażakiem, marynarzem... Człowiekiem czynu. Bohaterem. Stałeś się księgowym, robotnikiem, kasjerem albo przedstawicielem handlowym. W zasadzie to teraz modlisz się żeby nie iść na wojnę, nie spotkać przestępców, nie walczyć z pożarem ani sztormem. Nie zgubić się w kosmicznej otchłani.

Dziecięca fantazja bywa nieograniczona, lecz kłamie że możesz być kim tylko zechcesz. Dziś już nie potrafisz wyobrazić sobie tak wiele. I dlatego tęsknisz za tą iluzją, choć tak naprawdę nie mogłeś wtedy zrobić nic, a jedynie marzyć. Śniłeś o dziewczętach które nie chciały cię znać, pisałeś wiersze których nikt nie czytał, szukałeś prawdy której nikt nie poznał. Dziś już myślisz że nigdy nie przeżyjesz takich przygód jakie wtedy przeżyłeś.

Kilka lat po czterdziestce zauważasz, że właściwie to już się starzejesz. Brakuje ekscytacji, pożera cię nostalgia, powtarzasz wyuczone skrypty. Już do śmierci pozostaniesz sobą, ale czy właśnie o to ci chodziło? Drugiej młodości już nie przeżyjesz, bo tylko raz można się tak zachłysnąć życiem. Marzenia które odkładałeś "na później" stały się już nierealne. Nie masz siły, czasu, emocji, testosteronu. To tak zwany kryzys wieku średniego.

Psychologowie obiecują, że odbicie od tego stanu nastąpić ma po pięćdziesiątce, kiedy już zaakceptujesz możliwą perspektywę. Jednym słowem najmniej szczęśliwy jesteś w połowie drogi. Potem przestajesz koncentrować się na przyszłości, rywalizacji, gromadzeniu, a zaczynasz doceniać to co masz. Kurwa, jakie to proste. Tyle że każdy musi w końcu to zrozumieć. Najtrudniejszy w życiu jest realizm.

Kiedy byłem dzieckiem wydawał się wręcz nieznośnym ostrzeżeniem - bo jak tu nie wierzyć w to że zadziwimy cały świat? Kiedy ma się przed sobą tysiąc szans niezbyt przejmujemy się tym, że kolejną z nich zmarnujemy. W końcu widzimy rzeczy takimi jakie są i przestajemy udowadniać wszystkim wokoło swoją wartość. Nasza sieć społeczna się kurczy, ale pozostaje w niej to co najcenniejsze.

Świadomość uciekającego czasu każe nam coś nadrobić, wyjaśnić, wyprostować. Czasem masz poczucie winy, że wymagałeś od kogoś bycia idealnym. Od buntu przechodzisz do wdzięczności, lecz był on konieczny żebyś przeżył swoje wielkie przygody, dramaty i próby. Prawdziwa jest tylko krew, pot i łzy. Miłość, a nie zabawki. Źródło twojego życia zaczyna wysychać, matka się kurczy, aż ostatecznie gaśnie w niej iskra życia.

Twoja rzeka płynie zaś dalej, lecz już odłączona od pierwotnej miłości - kiedy byłeś bezbronny, ona cię chroniła. Kiedy wpadłeś w tarapaty wyciągała z nich. Kiedy byłeś smutny pytała dlaczego, a ty w końcu przestałeś zawracać jej głowę swoimi problemami, żeby jej nie martwić. Zawdzięczasz jej to, że stałeś się człowiekiem, nawet jeśli za dużo marudziła.

SUWERENNY PORTFEL

 Trump poleciał do Chin i być może przehandlował Tajwan. Za bardzo nie wiadomo, bo mówił że może podpisze, a może nie podpisze się pod dokumentem zezwalającym na sprzedaż uzbrojenia tej "zbuntowanej prowincji". Zależy jaki akurat będzie miał humor, ale potrzebuje metali ziem rzadkich, a 70% z nich wydobywa się w Państwie Środka.

Ewentualne ustępstwa są oczywiście bardzo ryzykowne ze względu na technologiczne znaczenie wyspy w branży zaawansowanych półprzewodników tak potrzebnych w dobie sztucznej inteligencji. Lecz Trump przyzwyczaił nas do geopolitycznej brawury. Jego kumpel z Kremla po zorganizowaniu swojej faszystowskiej defilady przypierdolił z drona w blok mieszkalny w Kijowie.

Szef ruskiej pralni brudnych pieniędzy Zondacrypto - Przemysław Kral - spierdolił z Monako do Izraela bo szczęśliwie został w zeszłym roku posiadaczem żydowskiego paszportu. Przygotował tam sobie luksusową nadmorską willę, ale tymczasem skoczył odprężyć się w Dubaju. Jak wiadomo Żydzi nie wydają "swoich" zwłaszcza jeśli przytulili gruby szmal.

Ale Kral najprawdopodobniej był jedynie słupem, a prawdziwym mózgiem tego grubego wału miał być boss mafii paliwowej o pseudonimie Maniek. To najprawdopodobniej Maniek porwał założyciela giełdy Sylwestra Suszka i wykończył dziada po tym jak wymusił od niego klucz do portfela. Ciężko to jednak udowodnić bez zapisów z monitoringu na stacji benzynowej czy też znalezienia ciała.

Tak czy siak Kral "wiedział" że nie ma dostępu do zasobów giełdy już od lat, dalsza działalność byłaby więc bezcelowa. Być może miał nadzieję, że zaginiony się odnajdzie... Coś mi jednak mówi, że pieniądze się nie zmarnują, choć dla niedoszłych "inwestorów" marna to pociecha. Ziobro którego fundacja zainkasowała z tego przekrętu bagatela 450 tysięcy złotych spierdolił z Węgier do Stanów Zjednoczonych.

Wybory wygrał tam osobnik który piecze szczenięta w piekarniku więc mógłby upiec samego Zbigniewa - z takimi europejskimi dewiantami nigdy nic nie wiadomo. A Zbigniew ma przecież raka i nie może się tym stresować. Na szczęście wylizał już dupę Jankesom i dostał wizę dziennikarską. Będzie im robił za Maxa Kolonko. Systemy informatyczne nie zauważyły opuszczenia przez niego Strefy Schengen pomimo europejskiego nakazu aresztowania...

Do USA wybiera się ponoć sam Wiktor Orban bo lepiej jechać zawczasu niż bawić się w rozliczenia. Majątki powiązanych z Fideszem oligarchów już zaczynają wypływać z tej zrujnowanej krainy - przede wszystkim do Dubaju (gdzie można najlepiej się rozerwać), ale też do Wuja Sama, a nawet do Ameryki Południowej. Trwa paniczna wyprzedaż mediów i spółek. W popłochu odlatują prywatne odrzutowce załadowane gotówką i kosztownościami, bo urząd skarbowy zaczął blokować gigantyczne przelewy.

Oto godnościowy, suwerenny, populistyczny "patriotyzm" w całej swojej krasie - nakraść ile się da i wywieźć to wszystko za granicę. Ale przynajmniej te pieniądze nie wpadną w niemiecko-ukraińskie ręce, a zostaną wydane zgodnie z tradycyjnymi węgierskimi wartościami na kurwy i szaszłyki. Budapeszt po epoce Orbana to stolica europejskiej seksturystyki i hub rosyjskich wytwórców pornografii.

Ktoś chciał kiedyś przerobić Warszawę na Bangkok czy jakoś tak... Ziobro raczył się na nowojorskim lotnisku orientalną kuchnią zamiast tradycyjnymi ruskimi pierogami!!! Ale czego można się spodziewać po takiej kulinarnej targowicy... Lepiej już stołować się u Chińczyków niż jeść robaki w Europie. Ale najważniejsze że jeszcze Polska nie zginęła póki pracujemy.

URA

 Rosję zdobywano trzykrotnie. Pierwszy raz uczynili to oczywiście Polacy i to na tyle skutecznie, że nawet tymczasowo rosyjska szlachta uznała polskiego królewicza za cara. Po dwóch latach zostaliśmy jednak wypędzeni z Kremla co do dzisiaj upamiętnia tam Dzień Jedności Narodowej.

Ciężko jednak w tym wypadku mówić o opanowaniu kraju - po prostu system był na tyle scentralizowany, że wystarczyło zdobyć Moskwę żeby nominalnie kontrolować imperium. Militarnym atutem Rosji odwiecznie było ogromne terytorium nadające jej tak zwaną głębię strategiczną.

Okupant musi wtedy zdobywać kraj "po kawałku" co tworzy funkcjonalną przestrzeń umożliwiającą wycofywanie wojska i jego przegrupowanie, oraz daje dodatkowy czas na przeprowadzenie mobilizacji. Rozmiar Rosji był głównym powodem klęski Napoleona. Rosjanie unikali walnej bitwy wycofując się i rozciągając linie zaopatrzenia.

Zastosowali przy tym tak zwaną taktykę spalonej ziemi czyli niszczyli po drodze zasoby żywności którymi żywić mogły się francuskie wojska. Nim Napoleon dotarł do Moskwy zebrano siły zdolne do prowadzenia długiej i wyniszczającej wojny.

Dumny Korsykanin  miał nadzieję że stolica będzie mu bazą zaopatrzeniową, tyle że puszczono ją z dymem. Brak zaopatrzenia, a przede wszystkim pożywienia zmusił Żabojadów do odwrotu. Odwrót ten wyniszczył zaś niedoszłych panów Europy srożej niż sama wojna.

Skutki głodu spotęgował siarczysty mróz, choroby takie jak tyfus oraz nękanie przez armię rosyjską i partyzantów. Ewakuować się z Rosji zdołała tylko garstka niedobitków. Lekcji tej nie odrobił niemiecki "geniusz wojny" Adolf Hitler. On również liczył na błyskawiczne rozbicie Armii Czerwonej.

Ta jednak wycofywała się w głąb zostawiając spaloną ziemię, a przede wszystkim dokonując bezprecedensowej ewakuacji przemysłu. Na Ural i Syberię przeniesiono tysiące zakładów, co pozwoliło nadal produkować czołgi i samoloty potrzebne do kontrataku.

To właśnie te azjatyckie "kolonie" Rosji czynią z niej takiego niedźwiedzia... Przy okazji zapewniają surowce bez których niedźwiedź ten dawno by zdechł - albo wziąłby się w końcu do uczciwej roboty. Model "wielkiej stacji benzynowej" pomógł Putinowi olać rozwój innowacyjnej gospodarki i zająć się podbojem świata.

Na razie marnie mu to idzie, a w warunkach nowoczesnej asymetrycznej wojny ogromne terytorium przestaje być atutem, bo ciężko skutecznie je zabezpieczyć przed atakami dronów. Ukraina wreszcie dorobiła się własnej broni dalekiego zasięgu i może swobodnie hulać sobie po tym rozległym obszarze.

Najlepiej zabezpieczona jest oczywiście Moskwa bo siedzi tam pieprzona wierchuszka. Mimo tego obawiano się, że jakiś niechciany dron zakłóci rytualną paradę. Putin wybłagał więc u Trumpa małe "zawieszenie broni" i wygłośił przez urzędników histeryczne ostrzeżenia o apokaliptycznej zemście gdyby Zełenski nie pozwolił na ten faszystowski cyrk.

Odpuszczono jednak staremu śmieciowi bo nie miałoby to znaczenia militarnego a pochłonęłoby potrzebne do innych celów środki. Naród turańskich pseudosłowian mógł się więc onanizować nad swoją chwalebną przeszłością nie wspominając oczywiście o podpisaniu paktu z Hitlerem i głodzeniu Ukrainy.

ŚWIADEK HISTORII

 
Mamy tendencję żeby oceniać wszystko przez pryzmat swojego obecnego stanu emocjonalnego. To znaczy kiedy jestem na kogoś zły przypominam sobie wszystkie złe rzeczy jakie mnie z tej strony spotkały. Kiedy zaś jestem w euforii przypominam sobie raczej rzeczy dobre.

Pamięć - nawet zachowując jakiś wachlarz wspomnień - ograniczana jest filtrem naszych emocji, który przepuszcza to co pasuje do obecnej opowieści. Bo wszystko układać się musi zawsze w spójną całość. Po uruchomieniu jakiejś emocji "ja" przywołuje fakty do niej pasujące aby zracjonalizować swój stan.

Niekiedy bywa to zabawne bo możemy kogoś kochać i nienawidzić naprzemiennie, a wtedy nasza opowieść zmienia się błyskawicznie. Ktoś był cudownym człowiekiem, ale nagle okazał się skurwysynem, a w zasadzie był nim od zawsze. Potrzebujemy w życiu "logiki", choć często jest ona tylko arbitralnym zbiorem faktów.

Emocje są tak intensywne że muszą mieć jakieś uzasadnienie - a nawet jak nie mają to się je naprędce wymyśli. Wzorce myśli wykrzywiają się w zależności od pryzmatu przez który oglądamy rzeczywistość. Nasze nastawienie może być pozytywne lub negatywne a to prowokuje dalsze scenariusze rozwoju wypadków.

Najpierw coś czujemy a potem interpretujemy sytuację. Emocje wywołują myśli które z kolei wzmacniają emocje i tak dalej... A wtedy wpadamy już w błędne koło własnych oczekiwań. Wzorce myślenia powodują skrzywienia poznawcze - dążąc do opanowania wewnętrznego chaosu stajemy się niewolnikami własnych obsesji, urojeń i rytuałów.

Dlatego nieodmiennie stukam w klawiaturę i usiłuję dotrzeć gdzieś poza otaczającą mnie zewsząd konieczność. Jakbym wierzył, że gdzieś istnieje WSZECHZROZUMIENIE które wyłowi z tych znaków przebłyski prawdy - może będzie to Bóg, może sztuczna inteligencja. W każdym bądź razie trzeba poukładać cały ten bajzel w głowie.

Obiektywnie raczej będzie odwrotnie - każdy dostrzeże co tylko chce, a raczej to co z powodu swoich ograniczeń dostrzec musi. Kiedyś nadejdzie ta chwila gdy przyjdzie nam umierać i cały sens życia wyrazi się w ostatecznych emocjach które wygeneruje nasza konająca tożsamość. Mam nadzieję że przypomnę sobie wtedy miłość, a nie zło.

Byłem bezbronnym dzieckiem, rozwydrzonym gówniarzem, onanistą, czułym kochankiem, ostrym jebaką, niedocenionym artystą, wiejskim przygłupem, wielkim filozofem, błaznem, dobrym wujkiem, wołem roboczym, nałogowym hedonistą, nudnym indywiduum które czasami miewało naprawdę dobre dni. Podobno w życiu piękne są tylko chwile.

Tak czy siak jestem składnikiem bezimiennej biomasy, która przygląda się nagle przyśpieszającej historii i zastanawia czy świat oszalał. Ale czy kiedykolwiek był normalny? Zawsze mieliśmy coś budować - wolny rynek, demokrację, Europę albo Wielką Polskę. Czyli stan obecny nigdy nie był zadowalający.

W życiu też dążyliśmy do wyimaginowanych celów. Bezsensowna edukacja, głód doświadczeń, iluzja dobrobytu i ta nieznośna konieczność przytakiwania różnym dupkom. Puste słowa wypełniają szczeliny absurdu jak kit. Gównomowa uzasadnia wszystko nawet kiedy przestajemy w nią wierzyć, bo ciągle żyjemy tak jakby to była prawda.

Kiedy zerwiemy z wiarą w cokolwiek uwolnimy diabła, dlatego nie wolno być nihilistą.  Pamiętam więc to co chcę pamiętać, żeby zbytnio nie kwestionować wartości swego życia, nawet jeśli dla niepoznaki bywam autoironiczny. Człowiek to zwykłe bydlę skazane na powtarzanie swoich frazesów. Gdzieś tam są ONI, którzy są temu wszystkiemu winni.

My tylko wykonujemy swoją pracę, podporządkowujemy się normom, płacimy podatki, a nawet wychowujemy dzieci, choć na ten temat nie powinienem się wymądrzać. Jesteśmy pożyteczni, a inni spijają śmietankę, choć w głębi duszy każdy z nas pewnie chciałby być takim pasożytem. Być blondynem, mieć nałogi, chłodne piwko w cieniu pić...

NUDNA WOJNA

 
Przez lata Ukraina błagała Zachód o broń dalekiego zasięgu, lecz nie mogła się jej doczekać. Mówiono o ryzyku eskalacji, wojny światowej czy atomowej apokalipsy. Ukraińcy musieli więc "sami' rozwinąć taką technologię. Samowystarczalność ta jest jednak - jak to zwykle bywa - uzależniona od pewnych czynników zewnętrznych.

Chodzi nie tylko o niektóre importowane komponenty, ale też choćby drukarki 3D. Masowa produkcja dronów jest możliwa dzięki farmom takich drukarek, a te pochodzą od partnerów międzynarodowych. Dopiero zachodnie środki produkcji umożliwiły rozkwit ukraińskiej innowacyjności. Ale potrzeba jest matką wynalazków.

Sprzęt jest na bieżąco testowany w boju, więc doświadczenie naszych walczących z rosyjską agresją sąsiadów staje się tym bardziej bezcenne. Ukraina przestaje być tylko klientem zachodu, stając się partnerem oferującym bezcenną wiedzę i sprawdzone rozwiązania. Przy tym pozostaje kluczowym gwarantem europejskiego bezpieczeństwa.

Paradoksalnie coraz bardziej samodzielna Ukraina staje się teraz łatwym celem populistycznej nagonki. Bo informacje o kolejnych pakietach pomocy i pożyczkach utrwalają jej gębę europejskiego utrzymanka. Lecz Europa potrzebuje Ukrainy bardziej niż Ukraina Europy - tak kurtuazyjnie stwierdził ostatnio prezydent Finlandii Alexander Stubb.

Być może to retoryczna przesada, ale Ukraina wykonuje dziś "brudną robotę" i jako taka pomaga nam realniej niż Stany Zjednoczone. Otrzymuje oczywiście gigantyczne wsparcie, tyle że dla polityki takiej nie ma w zasadzie alternatywy, chyba że dosyć mamy liberalnej demokracji. Wielu tak deklaruje, lecz zatęsknią pewnie za nią kiedy dostaną pałką po głowie.

Ukraina musi być w Europie, choć otwiera to ogromne wyzwania. Europa trzeszczy zresztą w szwach - to osobny rozdział. Na szczęście wojna przenosi się coraz głębiej na terytorium Rosji, więc jeśli utrzymamy poziom wsparcia Ukraina powinna przetrwać. Taka przynajmniej jest obecna dynamika - front stoi, mięsne szturmy są masakrowane a ruski przemysł naftowy jest regularnie niszczony.

Odpowiedzią są oczywiście ataki na cywilów i tak dalej. Miło jednak widzieć płonące rafinerie i słyszeć o upadającej rosyjskiej gospodarce. Z tego też powodu najbliższa Parada Zwycięstwa na Placu Czerwonym ma być znacznie skromniejsza, co tłumaczy się "zagrożeniem terrorystycznym". Trump zaczął już nawet dzwonić do Putina i pieprzyć o rozejmie.

Szkoda by było zepsuć taką piękną defiladę... No i ta pierdolona ropa ciągle drożeje, więc niech Ukraina się w końcu opamięta... Dajcie Putinowi Donbas, Krym, Zaporoże i Chersoń a najlepiej Kijów... Wojna za dużo kosztuje polskiego podatnika... To jasne że musimy dbać o swój interes, lecz to żaden interes pozwolić Rosji wygrać wojnę.

Ciężko jednak skruszyć tą absurdalną narrację, bo zagrożenie idzie ponoć z Berlina i Brukseli. Suwerenność osiągniemy tylko gdy rządzić będą nami martyrologiczne kreatury. Powiązana z Putinem mafia tambowska wyprała w Polsce swoje pieniądze przez Zondacrypto sponsorując jednocześnie tych pożytecznych idiotów, a na koniec zapierdoliła Polaczkom równowartość 330 milionów dolarów.

GLOBALNY BÓL DUPY

 Świat żyje w napięciu bo Trump rozpętał wojnę w newralgicznym pod względem surowcowym rejonie. Może oczywiście prężyć muskuły, bo Ameryka ma więcej rakiet, samolotów, statków, a nawet czołgów których mogłaby użyć w wypadku inwazji lądowej. Tyle że nie chodzi o to kto jest silniejszy, ale kto ma większy próg bólu.

Ludzie Zachodu postrzegani są jako konsumpcyjne mięczaki - mają kupę technologii, a nawet bezcennej wiedzy, ale szybko zaczynają mięknąć kiedy drożeją im hamburgery albo zaczyna brakować paliwa lotniczego na wakacje.

W USA paliwa oczywiście nie zabraknie, ale mogą na przykład zakazać jego eksportu, a wtedy światowy rynek jeszcze bardziej się zdestabilizuje. A jak wiadomo rynek to naczynia połączone, więc kryzys i tak dotknie wszystkich. Jeśli dotknie Chiny to pamiętajmy że kupujemy tam kupę szmelcu.

Irańskie władze niezbyt przejmują się opinią publiczną. W razie czego buntowników po prostu się spacyfikuje. Ale wiedzą że póki co w Ameryce jeszcze mamy demokrację a za kilka miesięcy odbędą się tam wybory do Kongresu. Trump musi więc zapewnić tanie hamburgery, frytki i kawę, bo wyborcy nie wytrzymają.

Rozpierdolony bombardowaniami Iran zachowuje natomiast zdolność do prowadzenia asymetrycznej wojny co najmniej przez kilka miesięcy. Tymczasem jeśli konflikt nie zakończy się w najbliższym czasie konsekwencje dla światowej gospodarki mogą być poważne. A teherański reżim "sam się wyżywi".

Ciągle trwają jakieś rozmowy, lecz ciężko stwierdzić jak zaawansowane. Trump zawsze pieprzy co mu ślina na język przyniesie, więc jego deklaracji nie można nigdy traktować zbyt poważnie. Często zmienia zdanie a nawet przeczy sam sobie o faktach już nie wspominając. W dodatku nie jest zbyt dyplomatyczny.

Musi zgrywać twardziela żeby wyjść z tej epickiej rozpierduchy z twarzą, ale zaczyna palić mu się pod dupą. Sytuacja w regionie jest skomplikowana bo Iran nęka naftowych szejków, a nawet luksusowe kurwy z Dubaju. Izrael jak zwykle terroryzuje cywilów w imię walki z terroryzmem i antysemityzmem. Zginęło już dwa i pół tysiąca tysiąca Libańczyków.

Problemy z życiodajną naftą przysłoniły nam ostatnio wojnę za naszą wschodnią granicą. Na szczęście tam front wydaje się stabilizować. Rosjanie wykrwawiają swoją kurczącą się populację i i gospodarkę, ale tu również istotny jest próg bólu. Kacapy traktują ból jako coś normalnego, uśmierzając go wódką i imperialną kokainą.

Oni również liczyli na "dekadencję Zachodu", ale się przeliczyli. Stetryczały Biden przysłał trochę sprzętu, Polacy pozbyli się starych czołgów, a teraz Niemcy stały się głównym sponsorem wysiłku wojennego, choć budowali swój cud gospodarczy na taniej ruskiej energii. Ukraina rozwinęła szereg innowacyjnych technologii wojskowych.

Rosja musi jednak napierać, bo to jedyne możliwe uzasadnienie władzy Putina. Desperacko chce osiągnąć cokolwiek za wszelką cenę i wysyła nowe hordy na pewną śmierć. Oligarchowie urządzają sobie orgie na jachtach, a naród nienawidzi pedałów, kozojebców, ekologów i Brukseli. Czyli prawie jak u nas.

W umysłach toczy się wielka wojna narracji, ale lepiej nie gadać o tym zbyt wiele - zwłaszcza na spotkaniach rodzinnych czy w pracy, bo każdy ma swój telefon w którym wyczytał i zobaczył już  wszystko. Dajcie mi wreszcie święty spokój, szansę rozwoju, uznanie i wolność. 

ARYJSKIE KORZENIE

 
W historycznym, kostiumowym czy może po prostu komiksowym filmie "300" przedstawiona jest opowieść o walce dzielnych i szlachetnych Spartan z podstępnymi i cynicznymi Persami. Chodzi o bitwę pod Termopilami, gdzie garstka heroicznych Europejczyków odeprzeć miała azjatyckich barbarzyńców.

Taka narracja spotęgowana jest przez hollywoodzkie środki wyrazu - stylistyka obrazu jest maksymalnie przerysowana, tak żebyśmy nie mieli wątpliwości że chodzi o walkę dobra ze złem. Perska armia jest groteskowo upiorna, a na jej czele stoi orientalnie demoniczny Kserkses.

Bardziej przypominał Szatana niż człowieka, a już z pewnością ekstremalnego miłośnika piercingu. Uosabiał tyranię i despotyzm, a zdrajców kusił wizjami luksusu i zmysłowych przyjemności. Umięśnieni i przystojni Spartanie serwują nam za to gadkę o wolności i bohaterstwie, którą łyknąć mogą patrioci wszystkich krajów.

Owszem - podobnie jak Kim Dzong Un starożytni królowie z Bliskiego Wschodu domagali się niemal boskiej czci, a już z pewnością uniżonego pokłonu do samej ziemi, który w kulturze greckiej był aktem niemal bluźnierczym. Lecz "wolnościowcy" ze Sparty funkcjonowali w wojskowym totalitaryzmie a nie rycerskim klubie dżentelmenów.

Ale jak sobie dzisiaj pomyślisz o ciapatej hołocie to w zasadzie widzisz to samo. Jeden z drugim chciałby się obwiesić złotem jak jakiś raper z Albanii, zniszczyć nasze wartości, a już z pewnością zerżnąć nasze kobiety czyli zatruć naszą krew. Sami nie mamy już ochoty się rozmnażać, więc zagrożenie jest jak najbardziej egzystencjalne.

Jak każdy imperialista Kserkses kierował się imperatywem ekspansji, więc w końcu próbował wejść do Europy, aczkolwiek aż do podbojów Aleksandra Wielkiego Grecy nie byli dla Persów żadnym punktem odniesienia, a raczej kwestią przygraniczną. Potem Persowie ulegli hellenizacji, wchłaniając do swej kultury szereg elementów greckich.

Wcześniej czerpali z tradycji elamickich, babilońskich czy asyryjskich, a zatem starożytnych mezopotamskich imperiów. Pierwszym ludem irańskim który kontrolował ten obszar byli spokrewnieni z nimi Medowie. Sam Iran oznacza "ziemię Ariów" albo jak kto woli Aryjczyków, czyli ludzi szlachetnych, cywilizowanych i tak dalej.

Swojemu porządkowi, cywilizacji i kulturze Irańczycy przeciwstawiali Turan czyli koczowniczy świat dzikusów nadciągających ze stepów. Brzmi znajomo? Chyba każda zapatrzona we własny pępek cywilizacja  tworzy na swój użytek taką dychotomię... Przyjmuje się zresztą że filozoficzny dualizm to domena perskich systemów religijnych - mazdaizmu i jego zreformowanej zaratusztrianskiej formy.

W skrócie rzecz ujmując to ze starożytnych irańskich religii mają wywodzić się nasze jakże chrześcijańskie pojęcia dobra i zła. Ale mniejsza z tym, może narodziłyby się tak czy siak, ponoć są uniwersalne i bliskie nawet ludziom świeckim. Przeniknięcie tych trendów do judaizmu (a później chrześcijaństwa i islamu) było możliwe właśnie dzięki podbojom Aleksandra Wielkiego.

Hellenistyczny świat w Azji był bowiem wielkim tyglem kulturowym w którym doszło to prototypowej "globalizacji" a tradycje wymieszały się ze sobą. Kiedy obszar ten został opanowany przez pustynnych nomadów z Arabii, siłą rzeczy przejęli oni wiele z dorobku cywilizacji irańskiej.

Bo prosta kultura plemienna nie miała własnych tradycji architektonicznych, malarskich czy literackich. Wpływ kultury perskiej na arabsko-muzułmańską był więc ogromny. Wielu najbardziej znanych "arabskich" uczonych, myślicieli i artystów było po prostu arabskojęzycznymi przedstawicielami ludów irańskich.

Choć doszło do islamizacji Iran zachował swoją nacjonalistyczną dumę... W późniejszych okresach nałożyły się na nią wpływy tureckie i mongolskie, gdyż Iran znajdował się pod panowaniem dynastii z Azji Centralnej. W końcu stracił na znaczeniu w obliczu nowożytnych uwarunkowań geopolitycznych. 

Nowe szlaki handlowe, koncert kolonialnych mocarstw i ich industrializacja to już czas innego typu "Aryjczyka", Europejczyka czy po prostu białego Jankesa. Po eliminacji irackiego reżimu Saddama Husajna przez nieocenionego George'a Busha juniora (przy udziale polskich trepów) Iran zyskał jednak - pomimo trudności gospodarczych - pozycję dominatora w regionie.

Dzieło Busha postanowił kontynuować Trump i zapowiedział nawet całkowite zniszczenie tej starożytnej cywilizacji. Jakby nie patrzeć Amerykanie mają w niszczeniu cywilizacji dziejowe doświadczenie, bo już kiedyś wytępili czerwonoskórych i ich cywilizacja nigdy się nie odrodzi. Termopile były jednak wąskie jak Cieśnina Ormuz.